U decembru 1995. godine Aneksom 10 Dejtonskog mirovnog sporazuma osnovan je Ured visokog predstavnika (OHR) kao privremeni mehanizam za koordinaciju civilne implementacije mira. Umjesto privremenog rješenja, OHR se tokom tri decenije pretvorio u instituciju sa ogromnom moći, često nazivanu „država u državi“.
Prvi visoki predstavnik Carl Bildt (1995–1997) imao je ulogu posrednika bez značajnijih ovlaštenja. Preokret se dogodio 1997. godine na Bonskoj konferenciji kada su visokom predstavniku dodijeljena čuvena bonska ovlaštenja.
Carlos Westendorp (1997–1999) iskoristio je nova ovlaštenja da nametne zastavu, himnu, grb i konvertibilnu marku, te riješi pitanje registarskih tablica.
Wolfgang Petritsch (1999–2002) proveo je ustavne promjene kojima su sva tri naroda proglašena konstitutivnim na cijeloj teritoriji BiH.
Paddy Ashdown (2002–2006) ostaje upamćen kao najintervencionističkiji visoki predstavnik. Smijenio je stotine zvaničnika, ukinuo entitetska ministarstva odbrane, formirao Oružane snage BiH, OSA-u i Upravu za indirektno oporezivanje.
Christian Schwarz-Schilling (2006–2007) pokušao je promovisati „domaća rješenja“, ali je njegov mandat obilježila stagnacija.
Miroslav Lajčák (2007–2009) nastojao je reformisati rad Vijeća ministara, ali se suočio sa otporom iz Republike Srpske.
Valentin Inzko (2009–2021) proveo je najduži mandat od 12 godina. Na kraju mandata nametnuo je dopune Krivičnog zakona kojima se zabranjuje negiranje genocida.
Christian Schmidt (2021– ) vratio je aktivnu upotrebu bonskih ovlaštenja. Njegove intervencije u Izborni zakon i Ustav Federacije BiH 2022. godine izazvale su brojne kontroverze.
Tokom tri decenije OHR je od privremenog mehanizma prerastao u ključnog faktora koji je oblikovao politički sistem Bosne i Hercegovine. Dok jedni vide u njemu neophodan korektiv, drugi ga smatraju simbolom ograničenog suvereniteta države.
👉infoposkokbrčko✅️