Profesorica Pamela Habibović, porijeklom iz BOSNE I HERCEGOVINE, od 2022. godine obavlja funkciju rektorice Univerziteta u Maastrichtu u NIZOZEMSKOJ. U intervjuu za Klix.ba govorila je o svom životnom putu, akademskoj karijeri, naučnim prioritetima i mogućnostima saradnje s institucijama u BOSNI I HERCEGOVINI.
Habibović je karijeru gradila u oblasti biomaterijala i regenerativne medicine, s fokusom na sintetičke zamjene za koštane graftove, bioanorganske materijale, nanomaterijale za teranostiku i visokopropusne pristupe u istraživanju biomaterijala. Doktorirala je 2005. godine na Univerzitetu Twente, a nakon postdoktorskog rada u Bostonu i na Univerzitetu McGill osnovala je vlastitu istraživačku grupu. Od 2014. godine radi na Univerzitetu u Maastrichtu, gdje je i osnivačica MERLN Instituta za regenerativnu medicinu, koji danas okuplja približno 150 do 200 istraživača i razvija i spin-off kompanije u domenu medicine.
Naglašava da biomaterijali imaju sve veći značaj jer društva stare i raste potreba za terapijama koje moraju biti dostupne i finansijski održive. Ističe da su biomaterijali prednost upravo zato što su sintetični, mogu se jednostavnije proizvoditi i potencijalno biti jeftiniji, te da su rezultati istraživanja već pronašli put do tržišta i kliničke primjene.
Kao jedan od ključnih izazova navodi balans između slobodne nauke i tržišnih očekivanja profita, uz upozorenje da je sve manje finansija za “slobodnu nauku”, te da nepovjerenje u nauku predstavlja ozbiljan rizik. Posebno se osvrnula i na umjetnu inteligenciju u medicini: smatra da AI može značajno ubrzati razvoj biomaterijala, ali da je neophodno zadržati kontrolu i razumijevanje procesa, kako nauka ne bi postala “crna kutija”.
U dijelu razgovora o visokom obrazovanju u NIZOZEMSKOJ, ukazala je na političke pritiske koji se odnose na smanjenje internacionalizacije i ograničavanje programa na engleskom jeziku, što bi, prema njenim riječima, za Univerzitet u Maastrichtu bilo izuzetno opasno.
Habibović je rođena u Tuzli, odrasla u Srebrenici, a početkom rata je sa 15 godina otišla u NIZOZEMSKU, gdje je krenula iz azilskog centra bez znanja jezika i bez mreže podrške. Govoreći o ličnom iskustvu, navela je i da joj je otac nestao u Srebrenici, te da je osjećaj odgovornosti i želja da pomaže drugima bila snažan motiv u njenom životu i radu.
Na kraju poručuje da bi joj bilo drago pomoći domovini i ojačati saradnju između Univerziteta u Maastrichtu i univerziteta u BOSNI I HERCEGOVINI, uz naglasak da nauka po prirodi mora biti međunarodna i otvorena, a ne ograničena granicama.
👉infoposkokbrčko✅️